به يادهستي مطلق

درروزهاي اخر اسفند می خواهم پایانی باشم برای همه سه نقطه ها در روزهاي اخر اسفند داشتم فکر میکردم نبایدخيلي حرف ها رامستقيم میگفتم تو وبلاكم نبايد ميگفتم كه .....

اين چندتا نقطه چين ها خيلي معنا داره كه بعد از سال ها ميتونم باهاشون اخت بشم نبايدميگفتم كه آنهایی که می آیند  اگر که نخواهی میروند و من این آمدن ها را و رفتن ها را دوست نداشتم که نه برای آمدن تو که برای رفتن تو هم نه که همیشه بدم می آمد از آمدن های یک دفعه ای و رفتن های از قبل برنامه ریزی شده که همیشه آمدن ها اتفاقی بوده اند و نبودن ها و رفتن ها برنامه ریزی که تا می آییم دوست بداریم دوست داشته شویم میخواهیم نباشیم و رفتن را ترجیع میدهیم حرف سفر نمیزنم میدانی ؟همه ی ما آدمها جنون نیستی داریم.......

 ببینم دلم مترو میخواد دوست دارم اینجا سوار مترو بشم  اما اراك هنوز خیلی جا داره تا به مترو برسه  پس دلم زيرگذر ميخواد زيرگذري كه قرار بود سازه اش سازه فلزي باشه اما...... خوب بگذريم نبايد خيلي حرف ها را گفت كه چي شد اون سازه بتني شددر روزهاي اخر اسفند دلمشغولی اين آدم ها  خسته وكلافگي روزهاي آخر سردرگم وگيجم ميكند و این شب های شلوغ را دوست دارم زیاد ،بوی شیرین... شیرینی های داغ، و این تبریک گفتن عید وقتی از توی کافه ای،مغازه ای،تاکسی بیرون میایی را دوست دارم زیاد امسال هم میگذردو باز هم تا مدت ها تاریخ ها را اشتباه ورق ميزنن

در روزهاي اخر اسفند محسن چاووشي (آلبوم ژاكت) گوش ميدم وژاكت يكي از همكلاسي هايم را ميپوشم وياد روزهاي كودكيم مي افتم وياد اين مي افتم كه نسل ما نسلي بود كه زياد كودكي نكردوياد روزهاي اخر اسفند مي افتم که همیشه بابا بنفشه و پامچال میکاشت توی باغچه و من پامچال زياد دوست داشتم ودست هام را گلی میگردم وخيابان پامچال راهم دوست دارم وياد اين مي افتم كه پيك هاي نوروز هم زياد حل نميكردم اما همه چيز به طرز عجيبي عوض شده اسفند اين سال ها اسفند اون سال ها نيست حتی اسفند، وآدم هادیگر مثل قبل آنقدر شنگول نیست وخيابان پامچال هم مث قبل نيست حتي محسن چاووشي هم مث آلبوم هاي قبلش نتونسته بتركونه واين نشون ميده كه يه جاي از كار ميلنگدما آدم ها عوض شديم بذار بهتر بگم عوضي شديم يا روزگار ما را اينقدر عوض كرد اما روزگار همون روزگارآسمان ها وزمين همونه اما ماها.....وباز هم همين چندتانقطه چين

با این همه دلم روشن است که روزهای خوبي در راهند آسمان دیر یا زود می بارد و می شود دوباره هزار تا داستان تازه نوشت و اینم آخرین حرفم قبل از اینکه بشه 89وباز هم همان جمله هاي تكراري امیدوارم این سال بشه سال خوشی برای همه

اما...........................

بهار که برسدديگر رفته ام
يعنی دور
يعنی دير
غمی آرام شُره می‌کند حوالی تن ‌ام
تن می ‌دهم
بی آن كه ‌که حسرت‌ خوار باشم .. حسرت‌ خواری کنم
کاش وقتِ بهتری دوست‌ ات می ‌داشتم
کاش روزگار ديگری دوست ات مي داشتم

كاش....

اون روز تو كافي شاپ پسرفلان فلان شده گفتي وقتي بهار برسد ديگر رفته ام ووقتي برميگردي كه همه چيز درست شده باشد ته دلم يهوخالي شد یاد خیابون جنگلبانی افتادم ياد حاج آقا جعفري يادگهريادكوچه پشت دانشگاه افتادم حالا كه تو هم يكي ازآن هواپيماهاي غول پيكري وچشمك ميزني از آن بالا بگذار بگويم :هيچ وقت هيچ چيز توي اين دنيا عوض نميشود وتو هم برنگردوبه قول خودت همه چيزعوضي ميشود امادرست نميشود ودست هايت سرد است جاي من يه دل سير بخواب بخند زندگي كن گريه كن بنوش  اون روز که بهت گفتم پسر اردیبهشتی من،چیزی که تولازم داری وقت یه رفتن بی برگشته که هم دلت تنگ شه هم دلشون واست .....

چمدانم را پر ميكنم از خاك وكاسه ي آب ويك پنجره سرم را بالا ميگيرم بالبخندي كه برايم گشاد هست به آيينه نگاه ميكنم وبه جاده اي كه انتهايش بي انتهاست انگار صدايي گفت به سلامت.يك وقت هايي وقتش هست خودت چمدانت را برداري وتنهارد كوچكي از خودت به جابگذاري سنجاق سري گردنبندي چيزيكه تا از ديده شان رفتي از يادشان نروي چمدانت را برداري وسواراولين قطار بشوي كه مي روي يه جاي دور هرچه دورتربهترگاهی نیز باید همین مجازی باشیم و به واقعیت تبدیل نشیم!

 پايان.

پاورقی: دانلودآهنگ مریم حیدرزاده

نوشته شده در پنجشنبه بیستم اسفند 1388ساعت 19:58 توسط رضا(شاپرك قصه ها)| |